Yapımından Sonraki Değişiklikler
Patrik I. Timotheos döneminde 1614’te yenilenmiştir.
1720’deki yangından sonra Patrik III. Yeremya tarafından yeniden inşa edilmiştir.
1836’da Patrik VI. Gregorios döneminde onarılmış; bugünkü görünümünü bu evrede belirgin biçimde almıştır.
1941 yangınında tahrip olmuş; 1989’da başlayan çalışmaların ardından 1991’de yeniden ibadete açılmıştır.
Öne Çıkan Özellikler
Kilise İstanbul Rum Patrikhanesi’ne aittir.
Patrikhane kompleksi içinde yer alır ve 1601’den itibaren patriklik kilisesi olarak kullanılmıştır.
Patrikhane avlusunda belirli aralıklarla hazırlanan “mukaddes yağ” için bir imalâthane bulunduğu kaydedilmiştir.
Patrik tahtının üzerinde yer alan kitabe 1577 tarihini vermektedir; tahtın sedef/fildişi kakmalı işçiliği ve asma (asmalık) kompozisyonu özellikle vurgulanır.
Altar arkasındaki “synthronon”un erken 5. yüzyıla tarihlendiği; patrik için mermer bir oturma ve Sinod üyeleri için çevresel oturma düzeni içerdiği belirtilmiştir.
Amvonun (İncil okuma yeri) üzerinde 1703 tarihini veren bir yazı olduğu kaydedilmiştir.
İkonostasisin 18. yüzyıl karakteri taşıdığı; Bizans, Rönesans, Barok ve Osmanlı üsluplarını bir araya getiren katmanlı bir kompozisyon olarak tanımlandığı aktarılmıştır.
11. yüzyıla tarihlenen mozaik ikonlar (Panaghia Pammakaristos ve Vaftizci Yahya) ile “Panaghia Faneromeni” ikonunun kilisedeki en kıymetli ikonlar arasında sayıldığı belirtilmiştir.
Kilise içinde “direk”, aziz sandukaları ve lahitler gibi kutsal emanetlerin bulunduğu; bunlar arasında Havari Andreas’a atfedilen emanet sandukası ve bazı azizlere ait lahitlerin sayıldığı kaydedilmiştir.
2004’te Roma’dan iade edilen bazı büyük azizlere ait emanetlerin kilisede muhafaza edildiği belirtilmiştir.
